Hepimiz değişik nedenlerle çok yoruluyoruz evet ama susadığınız zaman istediğimiz kadar su içebiliyor, acıktığımız zaman istediğimiz şeyi istediğimiz kadar yiyebiliyor, evimizde yoksa pek çok platformdan ayaklarımıza kadar getirtiyoruz. Akşam olunca bizi sıcaktan ve soğuktan koruyan evlerimize gidiyoruz ne bir rızık endişemiz var ne de emniyet. Kilerlerimiz dolaplarımız dopdolu, ne yemek pişireceğimize o yüzden karar veremiyoruz çoğu zaman. Ayrıca pişirdiğimiz yemekleri beğenmeyen burun kıvıran daha başka yiyeceklerden isteyen çoluğu çocuğu genci yaşlısı pek çok kişi de var çevremizde.
Telefonu elimize alıp sosyal medyada gezdiğimizde karşımıza çıkan videolarda savaş ve açlıkla ilgili bir şeyler varsa hemen geçiveriyoruz; haberlerde rastlarsak başka kanala geçiyoruz. Ama başta Filistin olmak üzere pek çok yerde Müslüman kardeşlerimiz en temel haklardan yoksunlar. Bizim izlemeye gönlümüzün el vermediği sahneleri her gün bizzat yaşıyorlar.
Ramazan için büyük çoğunlukla evlerde farklı bir heyecan yaşanıp hazırlıklar yapılırken, pek çok coğrafyadaki kardeşlerimiz savaşın yanında açlıkla da mücadele etmek durumundalar. Bazen öyle oluyor ki onlar için sadaka toplarken bile yorulduğumuzu fark ediyoruz sürekli olunca insanlar artık bıkıyorlar sanki, durum sıradanlaşıyor.
Kendimi çok yorgun hissettiğim zaman artık hep kendime şu soruyu soruyorum: Onlar yorulmuyorlar mı? En yakınlarını her gün kaybeden, bazılarına yıkıntılar altında terk etmek zorunda kalan, sevdiklerinin başında dua etmek için gidecekleri bir mezar bile olmayan insanlar yorulmadılar mı? Binlerce yetim ve öksüz çocuk var; kolsuz bacaksız insan var, tabii hapishanelerde hakeza gene yüz binlerce insan var, bazıları işkencelerden akıllarını yitirmişler… onlar yorulmuyorlar mı? Onlar yorulmadılar mı?
Elhamdülillah demeyi her halimize şükretmeyi onlar bize her gün öğretiyor aslında ama öğrenmek istiyorsak tabi.
Yarın Ramazan’a giriyoruz, Rabbimiz bütün alemi İslam’a hayırlı ve mübarek kılsın.
Kendinizi yorgun hissettiğinizde lütfen Filistin’de Doğu Türkistan’da vs. yaşananları hatırlayın…Ve onları madden ve manen yalnız bırakmayın, dualarınızdan eksik etmeyin…
Kaleminize sağlık Hatice Hanım, tam da Ramazan öncesi uyanış gibi bir yazı olmuş. Rabbim tüm mazlumların yardımcısı olsun, bizlere de gerçek şükrü nasip etsin.
Peki sadece üzülmek ve dua etmek yeterli mi? Somut olarak neler yapabileceğimiz konusunda daha fazla öneride bulunabilir misiniz?
Sosyal medyadaki o görüntüleri bazen psikolojimi korumak için geçiyorum ama haklısınız, onların gerçeği bu. Kendi konforumuzda boğulurken asıl mücadeleyi unutmamak gerek.
Ramazan ayının eşiğinde böyle bir perspektif kazanmak önemli. Dünyadaki adaletsizliği düşündükçe insanın yorgunluğu gerçekten başka bir boyuta evriliyor.
Çok haklısınız, bazen sahip olduğumuz nimetlerin kıymetini unutuyoruz. Bu yazı bana derin bir nefes aldırıp halime şükretmem gerektiğini hatırlattı, teşekkürler.