Sadece son zamanlarda ülkemizde yaşanan olaylara ve içinde yer alan faillere bakınca bazı şeylere bakış açılarımızı değiştirmenin zamanının geldiği ve hatta geçmek üzere olduğu gerçeğini haykırıyor bize. Servetlerinin ve şöhretlerinin zirvesinde nice insanın yasaklı maddelerle, yasa dışı bahislerle fuhuşla adlarının anılması; her geçen gün dini değerleri aşağılayan, farklı mistik inanışların peşinde koşan insanların artması bize neyi gösteriyor? Bu insanlar neyin peşinde? Neden bunca nimetlere ulaşma imkânı varken insanların ruhları aç kalıyor?

Şöhrete ve maddiyatta zirveye çıkan birçok insanın bedenleri doyarken ruhlarının aç kalmasının nedeni, ruhun parayla beslenmemesidir. Para konfor sağlar, güç verir, kapılar açar, bedeni rahatlatır, imkânları çoğaltır ama anlam oluşturmaz. Daha önce ulaşamadığına ulaşan insan, bir süre sonra elde ettiklerini sıradan görmeye başlar. Alışkanlık, nimetin heyecanını azaltır; arayış ise yeni tatmin alanlarına yönelir, fakat içindeki boşluğu hiçbir şeyle dolduramaz; yavaş yavaş her şey anlamını yitirmeye başlar ve bu sefer yaratanı ve kâinatı sorgulamaya başlar, savruldukça savrulur.

Çünkü yaşadığı hayat ona bir anlam üretmez, bedenini ve nefsini doyurunca ruhunun da doyacağını sanır ve en büyük yanılgıyı burada yaşar. Bu arayışlar ruhu doyurmaz, sadece açlığı erteler. Şöhrete ve servete ulaşan birçok insanın huzursuzluğu da buradan gelir; çünkü kalp, yaratıldığı yere yönelmediğinde doymaz. Bu arayışlar, susadığında tuzlu su içmek gibidir; geçici bir tatmin verir ama aslında susuzluğu büyütür.

Kalbin gıdası mal değil, iman, şükür ve kulluk bilincidir. İnsan Allah’tan uzaklaştıkça ruhu aç kalır. Çünkü kalp, dünyalıkla değil, Rabbini anmakla huzur bulur. Bizim yaratılış gerçeğimiz budur. İnsan ne kadar çok Rabbine kul olursa ruhen o kadar yükselir; ne kadar çok yaratılmışlara, dünya meta’ına, mala, mülke, servete, şöhrete meylederse de o kadar alçalır.

Kur’an’da buyurulduğu gibi, kalbimizde Rabbimize ait boşluğu başka hiçbir şeyle doldurmamız mümkün değildir:

“Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.” (Ra’d, 28)

Allah’tan uzak bir kalp, bolluk içinde bile huzursuzdur. Allah’a yakın bir kalp azla yetinir, şükürle doyar. Gerçek fakirlik maddiyata sahip olmamak değil, Rabbinden uzak düşmüş, O’nu unutmuş bir kalptir.

Peygamber Efendimiz (sav) bu gerçeği şöyle ifade eder:

“Zenginlik mal çokluğu değildir; asıl zenginlik gönül tokluğu iledir.” (Buhârî, Müslim)

Şükürden uzak bir zenginlik, kalbi sertleştirir; şükürle birleşen azlık ise ruhu zenginleştirir. Allah’tan uzaklaşan kalp, bolluk içinde bile huzursuzdur. Allah’a yakın olan kalp ise darlıkta bile sükûnet bulur.

Sonuç olarak, insan Allah’tan uzaklaştıkça ruhu aç kalır; ruh aç kaldıkça da insan, doyuramayacağı arayışlara sürüklenir. İşte günümüz insanının yaşadığı buhranın sebebi budur ve öyle görünüyor ki bu buhran gitgide artacaktır. Çünkü bize hitap eden her şey, nefsimizi ve bedenimizi beslemeye, ruhumuzu geri plana atmaya yöneliktir. İnsan Rabbini bulmaz ve kulluk bilincine ermez ise, hiçbir zaman hayal ettiği iç huzura ulaşamayacak, uçsuz bucaksız çöllerde, elindeki haritasını ve pusulasını kaybetmiş bir yolcu gibi oradan oraya savrulmaya devam edecektir.